....

10.07.11

"Po raz kolejny przekonałam się, że prawdziwi przyjaciele jednak istnieją, że nie zawsze to Ty dostajesz pomoc. Niekiedy to właśnie Ty musisz jej udzielić. Zastanawiałam się jakby wyglądało moje życie bez przyjaciół. Jakoś nie potrafię sobie tego wyobrazić. Co byłoby gdybym nie usłyszała więcej tego "No proszę Cie", nie zobaczyłabym wyrazu twarzy i paluszka uniesionego do góry za każdym razem jak słuchamy trąbeczek. Cieszę się, że nie muszę się nad tym zastanawiać. Coraz częściej odczuwam cholernie silną więź między nami. To widać po sposobie myślenia,mówienia, zachowywania się, postrzegania ludzi i świata. W każdym razie dziękuję za wszystko,za wyrozumiałość, za cierpliwość, za krytykę, za szczerość, za uśmiech, za wałek na dzbanek. Dziękuję za to, że jesteś przyjacielem, niezwykłym,na swój sposób oryginalnym. Czasami bywało źle. Kłócimy się jak na dobrych ludzi przystało. Chciałabym też przeprosić, za to że nie zawsze byłam fair, za tego 6 listopada... Dziękuję, za to że sprowadzasz mnie na ziemię, że stawiasz mi piwo, częstujesz pajpem i namawiasz do złego. Może to głupie, ale lubię podejmować jakieś decyzje,kiedy usłyszę Twoje zdanie na ten temat,lubię też jak mówisz, że kończymy z nałogiem, co jest bardzo trudne. I zastanawia mnie to jak osoby niespokrewnione genetycznie potrafią odczytywać swoje zamiary. Czy to efekt przyzwyczajenia? Ciągłego przebywania ze sobą? Sama tego nie rozumiem. Wy, obydwie jesteście dla mnie jak rodzina. Nie napisałam tego wszystkiego tylko dlatego, że masz dziś doła jak stopiędziesiąt. Wolałam napisać niż powiedzieć to prosto z mostu.Przed nami jeszcze dużo wspólnych chwil, mam taką nadzieję. Bo chyba pamiętasz o naszych dzisiejszych planach na przyszłość. zakończę to symbolicznie. "czasem trzeba się wypłakać" i cieszę się, że dzisiaj to zrobiłam.

Dziękuję."

Proszę, chwilo trwaj wiecznie .